Wszystkie dzieci są nasze”

 

Misja Towarzystwa Przyjaciół Dzieci

Początki Towarzystwa Przyjaciół Dzieci sięgają rewolucji technologicznej, wieku pary i elektryczności, tworzenia się społeczeństwa opartego na rozwoju przemysłu. W związku z powstaniem nowej warstwy społecznej, robotników i proletariatu, pojawiły się nowe problemy społeczne. Dlatego bardziej świadomi obywateli zaczęli animować przeróżne ruchy i inicjatywy, które miały na celu wspieranie właśnie tej grupy. Pojawiły się na przykład ruchy wspierające np. samotne i nieletnie matki lub dzieci osierocone. Niektóre z tych inicjatyw się połączyły. Podobnie było z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci, które powstało z inicjatywy pedagogów oraz lekarzy w odpowiedzi na wysoką śmiertelność niemowląt, brak opieki medycznej nad dziećmi oraz brak powszechnego dostępu do edukacji. Uznano, że należy walczyć o podstawowe prawa dziecka, takie jak: prawo do życia, prawo do zdrowia i prawo do nauki. Były to filary zadaniowe, wokół których opracowano bardzo przemyślany, kompleksowy program wspierania życia, zdrowia i edukacji i rozwoju dzieci od chwili do poczęcia do podjęcia samodzielnego życia. Temu działaniu służy takie inicjatywny jak np.

Jako pierwsi w Polsce prowadziliśmy i organizowaliśmy m.in.:

  • domy dziecka (a nie sierocińce), które były laickie i koedukacyjne

  • kuchnie mleczne dla niemowląt i dzieci

  • żłobki, przedszkola, ogniska i dziecińce

  • przychodnie zdrowia dla kobiet w ciąży i matek z małymi dziećmi

  • świetlice dworcowe i pomoc matce podróżującej z dzieckiem

  • biblioteki osiedlowe

  • poradnie społeczno – wychowawcze (obecne publiczne poradnie psychologiczno – pedagogiczne)

  • Ośrodki Adopcyjno – Opiekuńcze (obecne Ośrodki Adopcyjne)

  • rodziny zastępcze i terapeutyczne oraz Rodzinne Domy Dziecka

  • wsparcie i ruch samopomocowy rodziców dzieci chorych i niepełnosprawnych

  • specjalistyczne kolonie zdrowotne dla dzieci

  • kształcenie i olimpiady specjalne

  • i wiele innych inicjatyw

 

Towarzystwo Przyjaciół Dzieci w ciągu dotychczasowej swej 100-letniej historii, objęło różnymi formami pomocy, opieki, wychowania, leczenia i rehabilitacji i wypoczynku setki tysięcy dzieci dzieci. Odegrało pionierską rolę w wypracowywaniu nowatorskich form pracy z dzieckiem i jego rodziną. Niejednokrotnie torowało drogę innym służbom społecznym i państwowym. Jako ruch społeczny ma swój współudział w budowie społeczeństwa obywatelskiego. A wypracowaną w praktycznym działaniu pedagogikę TPD traktuje jako swój twórczy wkład do pedagogiki społecznej.

Na szczególne podkreślenie zasługuje animowanie samopomocowej działalności rodziców na rzecz swoich dzieci. Było to jedno z nowatorskich działań TPD na terenie Polski, które przyczyniło się do rozwoju społeczeństwa obywatelskiego i stworzyło rodzicom warunki do twórczej, nieskrępowanej społecznej działalności. Początek tym społecznym ruchom TPD dali rodzice dzieci upośledzonych umysłowo (1963 r.). W oparciu o ich doświadczenia zaczęły rozwijać się ruchy rodziców posiadających dzieci przewlekle chore i o innych niepełnosprawnościach (m.in.: z cukrzycą, niepełnosprawne ruchowo, wymagające diety bezglutenowej, z chorobami nowotworowymi, wrodzonymi wadami serca, padaczką, z wrodzoną łamliwością kości, z rozszczepem wargi i podniebienia).

W wyniku swej działalności (rzeczniczej i bezpośredniej, pionierskiej, wielostronnej pracy z dzieckiem i ich rodzicami) te społeczne ruchu rodziców osiągnęły już wiele. Przede wszystkim rodzice ci uwierzyli, że wspólnym wysiłkiem mogą rozwiązywać problemy swych dzieci. Ukazali władzom, profesjonalistom ze specjalistycznych placówek rzeczywistą skalę potrzeb i problemów ich dzieci i swych rodzin. W dużej mierze dzięki nim ich przewlekle chore i niepełnosprawne dzieci są coraz lepiej leczone i rehabilitowane, spotykają się z coraz powszechniejszym zrozumieniem, akceptacją, życzliwością i pomocą ze strony władz, społeczeństwa oraz sponsorów, są integrowane ze swymi sprawnymi, zdrowymi rówieśnikami, uczą się, uczestniczą w sporcie, kulturze i wypoczynku, mają takie same prawa jak dzieci sprawne oraz swoje miejsce w społeczeństwie.

Rodzice zrzeszeni przy TPD dla swych przewlekle chorych i niepełnosprawnych dzieci inicjowali, organizowali i prowadzili m.in.: szkoły życia, dzienne ośrodki rehabilitacyjne, ośrodki wczesnej interwencji, warsztaty terapii zajęciowej, kolonie zdrowotne, turnusy rehabilitacyjne (dla dzieci z rodzicami), olimpiady specjalne, oddziały przedszkolne (dla dzieci na diecie bezglutenowej).

Niektóre ruchy społeczne rodziców działające w TPD w latch 90-tych minionego stulecia się usamodzielniły i nadal ofiarnie i skutecznie służą swym podopiecznym dzieciom, podobnie jak te, które pozostały w Towarzystwie. O żywotności i aktualności i potrzebie działań prowadzonych przez TPD świadczy fakt, ze ciągle powstają kolejne, odpowiadające nowym problemom dnia dzisiejszego.

 

Od 1989 r. w miejscu zamieszkania dziecka Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Zarząd Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego w organizuje i prowadzi placówki dziennego wsparcia Środowiskowe Ogniska Wychowawcze TPD.

Nawiązują one do tradycji ognisk okresu międzywojennego RTPD i Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy oraz pedagogiki środowiskowej TPD. Dla wielu dzieci – przede wszystkim z rodzin ubogich, żyjących w niekorzystnych warunków mieszkaniowych, mających często niepowodzenia w nauce szkolnej, sprawiających trudności wychowawcze są szansą na wyrównanie startu życiowego i prawidłowy rozwój poznawczo-społeczny.

 

Obecnie, na Mazowszu i w Warszawie prowadzimy 56 placówek wsparcia dziennego (w tym 32 w Warszawie), 4 Warsztaty Terapii Zajęciowej, 1 Środowiskowy Dom Samopomocy, Ośrodek Rehabilitacyjny, 4 punkty przedszkolne, Ośrodek Interwencji Kryzysowej oraz najstarszy w Polsce Ośrodek Adopcyjny.

Z codziennego, od poniedziałku do piątku, wsparcia mazowieckiego TPD korzysta prawie 3500 dzieci i młodzieży.

A z oferty różnorodnego wypoczynku, kolonii, lata i zimy w mieście zorganizowanego przez mazowieckie TPD w 2019 roku skorzystało ponad 5 tysięcy dzieci.